~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
................ Επιμέλεια Σελίδας: Πάνος Αϊβαλής, υπεύθυνος έκδοσης του περιοδικού "Ύφος", ηλεκτρονικό ταχυδρομείο: kepeme@gmail.com...............
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Η Φωτό Μου
Ξεφυλλίζοντας... με τον Πάνο Αϊβαλή

"O άνθρωπος πρέπει κάθε μέρα ν᾽ακούει ένα γλυκό τραγούδι, να διαβάζει ένα ωραίο ποίημα, να βλέπει μια ωραία εικόνα και, αν είναι δυνατόν, να διατυπώνει μερικές ιδέες. Αλλιώτικα χάνει το αίσθημα του καλού και την τάση προς αυτό...". Γκαίτε.

Τρίτη, 20 Νοεμβρίου 2018

Κ.Π.ΚΑΒΑΦΗΣ (1863-1933), : ΑΣ ΦΡΟΝΤΙΖΑΝ...

Dionisis Vitsos
Αθήνα

Κ.Π.ΚΑΒΑΦΗΣ: ΑΣ ΦΡΟΝΤΙΖΑΝ...
.
[...]Σ’ ό,τι δουλειά με βάλουν θα πασχίσω
να είμαι στην χώρα ωφέλιμος. Aυτή είν’ η πρόθεσίς μου.
Aν πάλι μ’ εμποδίσουνε με τα συστήματά τους—
τους ξέρουμε τους προκομένους: να τα λέμε τώρα;
αν μ’ εμποδίσουνε, τι φταίω εγώ.
Θ’ απευθυνθώ προς τον Ζαβίνα πρώτα,
κι αν ο μωρός αυτός δεν μ’ εκτιμήσει,
θα πάγω στον αντίπαλό του, τον Γρυπό.
Κι αν ο ηλίθιος κι αυτός δεν με προσλάβει,
πηγαίνω παρευθύς στον Υρκανό.
Θα με θελήσει πάντως ένας απ’ τους τρεις.
Κ’ είν’ η συνείδησίς μου ήσυχη
για το αψήφιστο της εκλογής.
Βλάπτουν κ’ οι τρεις τους την Συρία το ίδιο.
Aλλά, κατεστραμένος άνθρωπος, τι φταίω εγώ.
Ζητώ ο ταλαίπωρος να μπαλωθώ.
Aς φρόντιζαν οι κραταιοί θεοί
να δημιουργήσουν έναν τέταρτο καλό.
Μετά χαράς θα πήγαινα μ’ αυτόν. 

Κ.Π.ΚΑΒΑΦΗΣ, (1863-1933),
 Ποιήματα 1897-1933, Ίκαρος 1984

Παρασκευή, 2 Νοεμβρίου 2018

ΜΟΝΟΚΟΝΤΥΛΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΖΩΗ ΚΑΡΕΛΛΗ (1901-1998)

Ηλίας Κεφάλας

ΜΟΝΟΚΟΝΤΥΛΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΖΩΗ ΚΑΡΕΛΛΗ (1901-1998)

σημαντικὴ ποιήτρια Ζωή Καρέλλη (φιλ. ψευδώνυμο τῆς Χρυσούλας Ἀργυριάδου) ἔδρασε πνευματικὰ καὶ συγγραφικὰ στὴ γενέτειρὰ της, ἐμψυχώνοντας μὲ τὴν πληθωρικὴ της παρουσία ὄχι μόνο τὴ «λογοτεχνικὴ σχολὴ» τῆς πόλης της, ἀλλὰ σύμπασα τὴ λογοτεχνικὴ ζωὴ τοῦ Ἑλληνισμοῦ. 
Ἀπό τίς "18-4-38", ἡμερομηνία μέ τήν ὁποία τιτλοφορεῖ τό πρῶτο της ποίημα καί σημαδεύει τήν ἐκκίνησή της μέσα στόν ρυθμικό λόγο (Πορεία, 1940), ἡ Ζωή Καρέλλη μπαίνει στήν ποίηση μὲ μιὰ σταθερή καί δύσκολη ἀπόφαση. Θέλει νά ἀρνηθεῖ κάθε συναισθηματικό περίσσευμα τοῦ ἑαυτοῦ της, ἐφ' ὅσον αὐτό δέν ἔρχεται σύμμετρο καί συμμέτοχο μέ τίς ἐπιλεγμένες προδιαγραφές της. Τά ποιήματά της ὑπόκεινται ἔτσι στόν ἀποχρωματισμό ἑνός ρικνοῦ γλωσσικοῦ καί ἐκφραστικοῦ πλαισίου, ἀπό τό ὁποῖο ἀπουσιάζουν κάθε εἴδους παραχωρήσεις πρός τίς ἐφήμερες διαθέσεις. 
Τό σημασιολογικό βλέμμα τῶν ποιημάτων αὐτῶν εἶναι στραμμένο διαρκῶς πρός τά ἄνω. Καί πρός τά ὕψη αὐτά συμπαρασύρεται καί συμπαρατάσσεται ὅλο τό πλέγμα τῶν ἐκφραστικῶν της ἐπιλογῶν. Ἀπό τήν πρώτη της ἀκόμα συλλογή ὑπάρχει μιά προνοητικότητα καί μιά ἀκραία προφύλαξη, ὥστε νά ἀποφευχθοῦν τά τυχόν στοιχεῖα γλυκασμοῦ, οἱ ἐν δυνάμει χθόνιες ἀναστροφές τοῦ λόγου, πού παρεισφρύουν ἀσυναίσθητα στό ποίημα καί τό ἐπιβαρύνουν αἰσθητικά, ἐννοιολογικά καί πραγματολογικά. 
Ἔτσι, ἡ ποίηση τῆς Ζωῆς Καρέλλη ἀρχίζει νά γίνεται ἕνα περίτεχνο πρόβλημα ἀπαυγασμοῦ αἰσθημάτων σέ συνάρτηση μέ τή Λογική καί τήν Ἠθική, μέ τήν Πίστη καί τήν Ὀντολογία. Τό Εἶναι γίνεται ἀντικείμενο θεώρησης μπροστά στόν θάνατο καί πέρα ἀπό αὐτόν. Καί ὅλα αὐτά μέ δεδομένες τίς αἰσθητικές κατασταλάξεις, μεταξύ τῶν ὁποίων ὡς κύριο γνώρισμα ὀξύνεται ἡ γλώσσα, μιά γλώσσα σοβαρή, ἐπιστημονική, κατ' ἐξοχήν διανοητική, δηλαδή σχεδόν ἀντιποιητική, καθώς ἀποφεύγει τά παιχνιδίσματα καί τίς τρυφερές χρωμοσκιάσεις. Πρόκειται, πολλές φορές, γιά μιά γλώσσα ἔμμετρου δοκιμίου, μιά ρυθμική ἀποσαφήνιση τῆς μυστικῆς ἐνδοσυνεννόησης τοῦ ἀνθρώπου.
Μέ τόν τρόπο αὐτόν τό ποίημα ἀποβαίνει ὄχημα μεταφορᾶς ὄχι νεανικῆς δροσιᾶς καί καθημερινῆς χαρᾶς, ἀλλά ἔγνοιας καί βάρους ὑψηλῶν στοχασμῶν, μιᾶς σκοτεινῆς προβληματικῆς πού προσδοκάει τά ὀφέλη τῆς αἰωνιότητας καί μόνον, ἐκλαμβανομένης ὡς τῆς μόνης ἱκανῆς μεταθανάτιας πιθανότητας.
Ἡ Ζωή Καρέλλη καλλιέργησε πολύ νωρίς τούς φόβους καί τίς ἀπελπισίες πού οἱ ἄνθρωποι ἀντιμετωπίζουν κατά κανόνα πρός τό τέλος τῆς ζωῆς τους. Καί ἐπιβάρυνε ἔτσι τή νεότητά της. Μπορεῖ ὅμως νά ἐλάφρυνε σέ σημαντικό βαθμό τήν ὥριμη ἡλικία της. Γιατί, ἐκεῖ, στίς τελευταῖες συλλογές της ἡ ποιήτρια δείχνει ὅτι κάπου καί κάπως τό ποιητικό της πρόσωπο ράγισε. Ἡ ἀντοχή της ἔσπασε μέ ἀποτέλεσμα νά κάνει ἀνοίγματα πρός τήν ὀμορφιά τῆς παρούσας ζωῆς, νά προκαλεῖ τά μάτια της νά τήν ἀντικρίσουν, νά χαίρεται μέ ἁπλούστερους καί λιγότερο ἐντατικοποιημένους ὡς πρός τή συνειδητότητα τῆς ὕπαρξης στίχους, νά προσλαμβάνει ὀπτικά τήν ἐπιφανειακή ὀμορφιά τοῦ κόσμου, πού εἶναι τό κατώφλι τῆς ἐσωτερικευμένης δραματοποίησης. Στό τέλος τῆς ποιητικῆς της πορείας, λοιπόν, δείχνει νά ἀπελευθερώνεται ἀπό συνειδητές δεσμεύσεις καί μέ καθυστερημένη, καί ἴσως μόνο γι' αὐτό πιό τραγική ἀνεμελιά, ἀγκαλιάζει αἰσθησιακά τή θάλασσα καί τούς ἀνέμους, τή βλάστηση καί τά πουλιά, τή σελήνη καί τούς ἀστροφώτιστους δρόμους τοῦ οὐρανοῦ.
Ὡστόσο, κάθε ποιητής ἔχει τήν εὐθύνη τῆς ἐπιλογῆς τοῦ τρόπου μέ τόν ὁποῖο θά διακονήσει τόν ποιητικό λόγο. Καί ὁ λόγος αὐτός εἶναι πάντα ὁμόλογος πρός τίς ἐσωτερικές του ἀνησυχίες καί τίς ἀόρατες ὑπαρξιακές του ἰσορροπίες. Ἡ Ζωή Καρέλλη ἀπέβη ἀναμφισβήτητα μιά κερδισμένη ποιήτρια, τονίζοντας τή δική της ἰδιαιτερότητα, πού, προπαντός, ἦταν μιά ἐκ βαθέων διαφορετικότητα πρός τό περιρρέον σύνολο.

Η. Κ.

Σάββατο, 11 Αυγούστου 2018

ΠΑΠΠΟΥ του Ηλία Κεφάλα



Ηλίας Κεφάλας
ΤΡΙΚΑΛΑ ΘΕΣΣΑΛΙΑΣ

  ΠΟΙΗΣΗ  

                 ΠΑΠΠΟΥ *
Βρέχει
Καὶ δὲν σὲ νοιάζει τίποτα παπποὺ
Τὰ ροῦχα σου δὲν κρατᾶνε τὰ νερὰ
Ἡ λάσπη σκαρφάλωσε στὰ μάτια σου
Πλημμύρισαν τὰ χωράφια μας
Ζήτημα νὰ ᾽χουμε ἐφέτος καρποὺς
Ὁ ἄνεμος ρίχνει τ᾽ ἄνθη τῆς κερασιᾶς
Τὸ σκουλίκι τρυπάει τὴν πατάτα
Ἡ ντομάτα σαπίζει στὸ θερμοκήπιο
Τὸ σιτάρι τελειώνει καὶ σήμερα
Νά τὸ ταβάνι στάζει τρυπημένο
Κι ἐσὺ –ποῦ ᾽σαι;– γιὰ τίποτα δὲν νοιάζεσαι
Δὲν βλαστημᾶς μὲ ὀργὴ
Δὲν κλωτσᾶς πέρα τοὺς κουβάδες
Δὲν καρφώνεις βιαστικὰ τοὺς τσίγγους
Δὲν ἀκοῦς τὴν φασαρία γύρω σου
Καὶ συγχώρεσέ με πιὰ – φτάνει
Δὲν σὲ παρασκοτίζω ἄλλο παπποὺ
Ἡσύχασε μέσα στὴν μαύρη ἀνεμελιά σου
Ρούφα τὴν ἀκατάπαυστη βροχὴ
Σφίξε τὰ τρύπια κόκαλά σου
Κάπως θὰ τὰ βολέψουμε κι ἐμεῖς ἐδῶ
Οἱ ἀδέξιοι
Η. Κ.
(ἀνέκδοτο)

Τετάρτη, 1 Αυγούστου 2018

ΧΡΙΣΤΟΣ ΛΑΣΚΑΡΗΣ (1931-2008), τιμήθηκε το 2007 με το διεθνές βραβείο ποίησης «Καβάφης»

Dionisis Vitsos


   ΠΟΙΗΣΗ   

«Ένα κρεβάτι
και να είναι Αύγουστος,
και ξέρω εγώ να ξαναζήσω.
[...]
Θ’ αρχίσω με τη λέξη έρωτας
και θα τελειώσω
με τη λέξη χώμα.
Τις ενδιάμεσες,
θαρρώ πως τις μαντεύετε».
                          ΧΡΙΣΤΟΣ ΛΑΣΚΑΡΗΣ (1931-2008)

[ΧΡΙΣΤΟΣ ΛΑΣΚΑΡΙΣ: Γεννήθηκε στο Χαβάρι Ηλείας. Παρότι σύγχρονος, για την προσωπική του ζωή ελάχιστα πράγματα άφηνε να γίνουν γνωστά. Έζησε όλη του την ζωή στην Πάτρα. Εργάστηκε στον Ασφαλιστικό Οργανισμό Αστικών Λεωφορείων Πατρών. 
Εκδόθηκαν δέκα ποιητικές του συλλογές (1978 – 2007) και μεταφράστηκαν τα ποιήματά του σε πολλές γλώσσες, όπως τα Γερμανικά, τα Ισπανικά, τα Πολωνικά, τα Πορτογαλικά κ.α. 
Ένα χρόνο πριν τον θάνατο του, το 2007, τιμήθηκε με το διεθνές βραβείο ποίησης «Καβάφης». 
Εντάσσεται στην δεύτερη μεταπολεμική γενιά, όμως δεν ασχολήθηκε στην τέχνη του με κοινωνικοπολιτικό σχολιασμό ή το πολεμικό κλίμα της περιόδου, όπως οι περισσότεροι ποιητές της γενιάς του.]

Δευτέρα, 23 Ιουλίου 2018

Μια ελεγεία για τον Μάνο Ελευθερίου - «ΠΕΝΤΕ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΤΩΝ ΜΑΚΡΙΝΩΝ ΧΩΡΑΦΙΩΝ» του Ηλία Κεφάλα


Ηλίας Κεφάλας
ΤΡΙΚΑΛΑ - ΘΕΣΣΑΛΙΑΣ 

θελα να συνεχίσω σήμερα με μια ελεγεία για τον Μάνο Ελευθερίου αλλά με πρόλαβαν πολλοί άλλοι και πέραν αυτού ας σταματήσουμε πια με τους θανάτους, κι ας μην σταματούν εκείνοι. Όλοι με κάποιο τρόπο θα φύγουμε, η φαντασία του Θανάτου είναι απεριόριστη, όπως και η δική μας θλίψη. 

Σας ταξιδεύω σήμερα σε πλησιόχωρους πέντε ποιητικούς μου λόγους, όπως δημοσιεύονται στο τρέχον τεύχος του περιοδικού "Διάστιχο"
«ΠΕΝΤΕ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΤΩΝ ΜΑΚΡΙΝΩΝ ΧΩΡΑΦΙΩΝ» 
του Ηλία Κεφάλα
ΔΙΑΣΤΙΧΟ, δημοσιεύτηκε 22 Ιουλίου 2018
https://diastixo.gr/logotexnikakeimena/poihsh
~~~~~~~~~~
ΚΟΚΚΙΝΟΧΩΜΑ
Το αφρώδες κοκκινόχωμα των βουνών
Έχει μια ελαφρότητα που με πετάει στα ύψη
Αυτής της άνωσης παίζω το παιχνίδι
Που πρόσκαιρα μ’ ευχαριστεί
Μέχρι που της πεδιάδας το σκληρό χώμα
Έλθει να με καλέσει πίσω
–Πίσω και κάτω– επιτακτικά
Και μόνο τότε
Και με όλη την αρχέγονη κρυφή του ορμή
Θα σμίξει το υλικό μου με το υλικό του
Το εκ του αυτού υλικού υλικό
Ή σαρξ εκ της σαρκός που λένε
Ή γείωση της αφόρητης νοσταλγίας
Που λέω μέσα μου εγώ
Ω ανελέητο κάρβουνο των χωραφιών
Εσύ μονάχα υπογράφεις
Την οριστική μου επιστροφή
Εσύ μονάχα κλείνεις
Τις γραμμές όλων των κύκλων
~~~~~~~~~~
ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΕΣ ΔΙΑΦΑΝΕΙΕΣ
Κάτω από τις ροδακινιές
Ένα πουκάμισο φιδιού
Γίνεται λούκι φωτός
Στη σιωπηλή πέτρα λαμπυρίζει
Το καύκαλο της καμένης χελώνας
Καθολικές διαφάνειες απλώνονται
Κι η όραση φτάνει παντού
Αν κι επίκειται στο βάθος η νύχτα
Όπου βλέπει κανείς το τέλος των πραγμάτων
Το τέλος του δηλαδή
Το δικό του τέλος
Σαν βέρα που αφήνει το δάχτυλο
Στο έλεος της γυμνότητας
Αυτό το αθέατο αίτημα των κυττάρων
~~~~~~~~~~
ΞΕΣΠΑ ΒΡΟΧΗ
Τα νέφη απλώνουν τα φιδίσια χέρια τους
Και ψαύουν τους θύλακες των βουνών
Στιγμιαίες φωταψίες
Βροντές
Και βρυχηθμοί παράξενων θηρίων
Ακούγονται μέσα στις σκοτεινές φωλιές τους
Μα είναι απλώς η βροχή
Που ξεσπά περιστροφική
Και τα μάτια μου είναι μόνο
Που πριν είχαν καταφύγια
Και τώρα τα έχασαν
Κι έμειναν άδεια σαν την ψυχή μου
Που ποτέ δεν έχει καταφύγιο
~~~~~~~~~~
Ο ΓΕΙΤΟΝΑΣ ΕΦΥΓΕ
Ο γείτονάς μου έφυγε
Αυτός ο σκιώδης άνθρωπος
Το καθημερινό στίγμα του βλέμματός μου
Ο άνθρωπος πεταλούδα
Ο άνθρωπος βροχή
Ο άνθρωπος χάδι των πραγμάτων
Ο γείτονάς μου λέω έφυγε
Απομακρύνθηκε δραματικά
Αν και δεν πήγε και πολύ μακριά
Ούτε καν εκατό βήματα απ’ το σπίτι του
Ξάπλωσε κάτω μελαγχολικά
Γειώθηκε οριζοντίως
Και τώρα λες κι ανυπομονεί
Και τώρα λες και περιμένει κάτι
Και τρώει μονάχα φλούδες και πηλό
Και κάτι βρύα σαν σκουριά
Που αριά φυτρώνουν στο σαγόνι του
~~~~~~~~~~
ΕΦΙΠΠΟ ΦΕΓΓΑΡΙ – ΕΡΠΟΝ ΤΡΕΝΟ
Ένα έφιππο χαρωπό φεγγάρι
Εντελώς εξημερωμένο
Καλπάζει στην κορυφή του Κόζιακα
Οι πέτρες λάμπουν στο πέρασμά του
Τα χώματα τού μιλούν περίεργα
Οι φλέβες των ξύλων τού δείχνουν
Μεθυστικές ροές
Κι ένα περίλυπο τρένο από μακριά
Έρποντας προσπαθεί να το φτάσει
Ω τρένο τρένο
Αργοπορημένο και μελαγχολικό
Ασημένια αρμαθιά των βαγονιών
Στόλισε μονάχα το στήθος της πεδιάδας
Κύλα παράλληλα
Με το περιδέραιο του ποταμού
Και μην ανακατεύεσαι με τα ουράνια
Πού να ξέρεις τι γίνεται εκεί πάνω
Ούτε κι εγώ ξέρω τίποτα
Δεν ξέρω τίποτα απ’ όλα αυτά που βλέπω
Ούτε και από τόσα άλλα πολλά που με λυπούν
ΗΛΙΑΣ ΚΕΦΑΛΑΣ

~~~~~~~~~~~~~~




Ο Ηλίας Κεφάλας γεννήθηκε το 1951 στο χωριό Μέλιγος Τρικάλων. Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες στην Αθήνα, όπου και έζησε από το 1969 έως το 1992. Σήμερα ζει και πάλι στον γενέθλιο τόπο του, παρακολουθώντας φωτογραφικά τη φύση, γράφοντας ποίηση, δοκίμιο και πεζογραφία, και ασκώντας λογοτεχνική και εικαστική κριτική, σε περιοδικά λόγου και τέχνης. Ασχολήθηκε με το ραδιόφωνο και περιστασιακά με την τηλεόραση. Μεταφράζει και παρουσιάζει γαλλόφωνους ποιητές. Ποιήματά του έχουν μεταφραστεί στα αγγλικά, γαλλικά, γερμανικά, ισπανικά, ιταλικά και πολωνικά.
*από το:

Κυριακή, 10 Ιουνίου 2018

"Η ζωή και το διάβασμα δεν είναι χωριστές δραστηριότητες



~ Αργύρης Χιόνης ~

"Τα βιβλία μπουχτισαν τη σοφία τους,
δεν μπορούσαν πια ούτε μια τυπωμένη λέξη ν' αντικρίσουν,
σβησαν τους χρυσούς τίτλους απ' τα εξωφυλλα τους,
έπαψαν να' ναι βιβλία.
Ο άνθρωπος δεν πήρε τίποτα χαμπάρι,
συνεχίζει να τα βγάζει απ' τη βιβλιοθήκη,
να τα...ξεσκονίζει,
να τα ξεφυλλίζει,
να βυθίζεται μέσα τους...!"

~ Ημέρα για το βιβλίο χθες ~

Ο Τζουλιαν Μπαρνς σε κείμενο του στον Guardian το 2012 γράφει :
"Η ζωή και το διάβασμα δεν είναι χωριστές δραστηριότητες.
Η διάκριση είναι πλαστή.
Όταν διαβάζεις ένα σπουδαίο βιβλίο, δεν δραπετευεις από τη ζωή, βυθίζεσαι σ' αυτήν!
Μπορεί να υπάρχει μια επιφανειακή απόδραση-σε διαφορετικές χώρες, ήθη, γλωσσικά σχήματα-όμως αυτό που κατά βάθος κάνεις, ειναι να διευρυνεις τους τρόπους με τους οποίους κατανοείς τις λεπτές αποχρώσεις της ζωής, τα παράδοξα της, τις χαρές της, τους πόνους και τις αλήθειες της.
Η ανάγνωση και η ζωή,
δέν εξελίσσονται χωριστά,
συμβιώνουν...!"

~ Καλημέρα μας...!
 

Δευτέρα, 14 Μαΐου 2018

Εκδήλωση - παρουσίαση του μυθιστορήματος, ''ΠΕΝΗΝΤΑ ΠΕΝΤΕ ΜΙΛΙΑ ΝΟΤΙΟΑΝΑΤΟΛΙΚΑ'' του Νίκου Κοτανίδη στο βιβλιοκαφέ 'Εναστρον από τις εκδόσεις "Περίπλους"



Dionisis Vitsos 
ΑΘΗΝΑ

  ΕΚΔΗΛΩΣΗ - ΒΙΒΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ  

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 18 ΜΑΪΟΥ 2018, 8 μ.μ

ΕΝΑΣΤΡΟΝ βιβλιοκαφέ, ΣΟΛΩΝΟΣ 101, ΑΘΗΝΑ

Οι εκδόσεις ΠΕΡΙΠΛΟΥΣ και 

ο συγγραφέας ΝΙΚΟΣ ΚΟΤΑΝΙΔΗΣ
~~~~~
Σας προσκαλούν στην παρουσίαση του
μυθιστορήματος, ''ΠΕΝΗΝΤΑ ΠΕΝΤΕ ΜΙΛΙΑ ΝΟΤΙΟΑΝΑΤΟΛΙΚΑ''
στο βιβλιοκαφέ 'Εναστρον, στην Αθήνα.

~~~~~
Για το βιβλίο θα μιλήσουν οι :
1. ΕΦΗ ΜΑΤΘΑΙΟΥ, Σχολή Ευελπίδων, καθηγήτρια αγγλικών. 
2. ΦΩΤΗΣ ΚΑΓΓΕΛΑΡΗΣ, Σχολή Ευελπίδων, καθηγητής ψυχολογίας. Διδάκτωρ Ψυχοπαθολογίας Univ. de Paris και συγγραφέας.
3. ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΒΙΤΣΟΣ, εκδότης, ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΕΡΙΠΛΟΥΣ.

Ο συγγραφέας θα αναφερθεί στο ιστορικό του βιβλίου, θα διαβάσει αποσπάσματα και θα υπογράψει αντίτυπα.